Τη Δευτέρα 02/04/1945 και ώρα 12:30 τη νύχτα δυνάμεις της εθνοφυλακής επιτέθηκαν στα γραφεία των εφημερίδων «Αλήθεια» (όργανο του Ε.Α.Μ. νομού Λάρισας) και της δημοκρατικής «Ελευθερίας». Οπλισμένοι εθνοφύλακες όρμησαν στο τυπογραφείο και το πιεστήριο του κ. Δημητρακόπουλου στο οποίο εκδιδόταν και οι δύο εφημερίδες και κατέστρεψαν ότι βρήκαν μπροστά τους θυμίζοντας τις πράξεις των Γερμανών κατακτητών. Κατά την αποχώρηση τους έκλεψαν το ραδιόφωνο της εφημερίδας «Ελευθερία» όπως στο παρελθόν είχαν κλέψει οι Γερμανοί κατακτητές (1).
Η συγκεκριμένη επίθεση ήταν αναμενόμενη έπειτα από τις επιθέσεις σε τυπογραφεία δημοκρατικών εφημερίδων του Βόλου και της Καρδίτσας ενώ υπήρξε ακόμη και καταγγελία μέσα από τη στήλη «Ζητήματα και Κρίσεις» στο φύλλο της 29/03 προς τον νομάρχη, τους στρατιωτικούς και αστυνομικούς διοικητές και προς τον κ. Εισαγγελέα για τις απειλές τριών εθνοφυλάκων επειδή ενοχλήθηκαν για κάτι που γράφτηκε για την Ε.Β.Ε.Ν. Η πληροφορία της επίθεσης μάλιστα ήταν τόσο διαδεδομένη που δημοσιεύθηκε και σε αθηναϊκή εφημερίδα. Έτσι οι υπεύθυνοι της «Αλήθειας» λίγες ώρες πριν την επιδρομή ζήτησαν τηλεφωνικώς απ’ τη διοίκηση του 118 τάγματος εθνοφυλακής να στείλει φρουρά η οποία όμως δεν έφτασε ποτέ. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως ενώ τις προηγούμενες ημέρες τα τυπογραφεία φρουρούνταν από έναν εθνοφύλακα τη συγκεκριμένη νύχτα δεν υπήρχε κανένας. Χαρακτηριστική του κλίματος που είχε διαμορφωθεί είναι και η δήλωση – απειλή του ανθυπομοίραρχου διοικητή του Β’ αστυνομικού τμήματος πως το ανάστημα του φτάνει απ’ το Β’ αστυνομικό τμήμα έως τα τυπογραφεία της «Αλήθειας». Να σημειώσουμε εδώ πως ο ανθυπομοίραρχος Κρίνης (2) είναι αυτός ο οποίος δολοφόνησε τον ανταρτοεπονίτη Αχιλλέα Δενδραμή την ημέρα που έμπαιναν οι δυνάμεις της εθνοφυλακής στην πόλη και ο οποίος δεν είχε συλληφθεί παρά τις εις βάρος του καταθέσεις μαρτύρων. Μέχρι τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου γίνονται άλλες τέσσερις επιδρομές στις εγκαταστάσεις των δύο εφημερίδων ενώ οι επιδρομές συνεχίζονται μέχρι τη μέρα που κλείνει η εφημερίδα με την εφαρμογή των έκτακτων μέτρων (3). Από τα μέσα του 1946 και έπειτα οι διώξεις στρέφονται εναντίον των συντακτών της «Αλήθειας» με τη σύλληψη και την εξορία αρχικά του διευθυντή Γ. Παπαϊωάννου και του Γιάννη Παπαγαρυφάλλου στη συνέχεια. Όλη αυτή η κατάσταση οδήγησε τους αγωνιστές δημοσιογράφους της εφημερίδας να εκδώσουν την παράνομη «Αλήθεια» η οποία εκδόθηκε μυστικά στα τέλη του Νοέμβρη 1946 και μέχρι τον Νοέμβριο του 1947 έκανε περίπου 42 με 44 εκδόσεις (4).
Ο αντιστασιακός τύπος (5) την περίοδο της αντίστασης στην περιοχή της Θεσσαλίας δούλεψε σκληρά και η έκδοση του γινόταν σε οργανωμένα τυπογραφεία τα οποία έστησαν οι νομαρχιακές επιτροπές στα βουνά. Με την απελευθέρωση τα τυπογραφεία μεταφέρθηκαν στις πόλεις μέχρι τη στιγμή που το αστικό κράτος αποφάσισε να τις κλείσει με βίαια μέσα. Ο αντιστασιακός τύπος είχε ευρεία απήχηση στον λαό γεγονός το οποίο βοήθησε στο να αντέξει τους απανωτούς διωγμούς που ακολούθησαν τη συμφωνία της Βάρκιζας με αποτέλεσμα ο λαός να αποκαλεί αυτές τις εφημερίδες “εφτάψυχες”. Η απήχηση αυτή οφειλόταν στο ότι οι συγκεκριμένες εφημερίδες λειτούργησαν ως ένα μεγάλο στήριγμα του καταδιωκόμενου και βασανιζόμενου λαού γιατί μέσα από τις στήλες τους καταγγέλλονταν τα εγκλήματα, οι διωγμοί, οι συλλήψεις, οι παράνομες φυλακίσεις, οι αρπαγές και οι βιασμοί σε βάρος δημοκρατικών πολιτών και πολλά άλλα. Με το που εγκαθίστανται οι νέες αρχές στην περιοχή επιχειρούν με επιδρομές παρακρατικών, με σπάσιμο των τυπογραφείων, με τραυματισμούς του προσωπικού να αναστείλουν την κυκλοφορία τους. Επίσης μετά από κάθε βιαιότητα ακολουθούσαν συλλήψεις, απειλές, δίκες και καταδίκες. Παρόλα αυτά όμως είχε στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός από τον λαό μέσω εράνων, ενισχύσεων και γενικότερης βοήθειας για την αποκατάσταση των ζημιών ενώ προσπαθούσαν να ανεβάσουν και την κυκλοφορία όταν κατάφερναν να επανεκδοθούν.
Η περίπτωση του αντιστασιακού τύπου όπως και πολλές άλλες είναι ένα δείγμα της μεγαλειώδους κίνησης των λαϊκών μαζών την περίοδο που εξετάζουμε και όχι μόνο ενώ παράλληλα δείχνει πως μόνο ο οργανωμένος λαός μπορεί να αλλάξει τη ζωή του και την ιστορία όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.
(1) Περισσότερα βλέπε: «Αλήθεια» 04/04/1945, «Ελευθερία» 04/04/1945, «Ριζοσπάστης», 04/04/1945.
(2) Στο φύλλο της 04/04/1945 στην εφημερίδα «Αλήθεια» ο Κρίνης αναφέρεται ως ανθυπομοίραρχος διοικητής του Β’ αστυνομικού τμήματος ενώ στις 15/04/1945 στην ίδια εφημερίδα αναφέρεται ως αξιωματικός της εθνοφυλακής.
(3) Βλέπε: Γιώργος Μαργαρίτης, Ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946-1949, τρίτη έκδοση, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001, τόμος Α’, σελ. 177-182.
(4) Περισσότερα βλέπε: Χρήστος Βραχνιάρης, Πορεία μέσα στη νύχτα, εκδόσεις Αλφειός, Αθήνα 1990, σελ. 342-345.
(5) Πέραν της «Αλήθειας» εκδιδόταν ο «Ρήγας», η «Κόκκινη Σημαία» και ο «Λενινιστής» οι οποίες κυκλοφορούσαν σε όλη τη Θεσσαλία ενώ υπήρχαν και τοπικές εκδόσεις όπως η «Λαοκρατία» στα Τρίκαλα, η «Φωνή της Καρδίτσας» και η «Αναγέννηση» στον Βόλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου